این روزها شعرم نمی آید

دیگر شعر مرا نمی گوید

آنزمان که شعر می بافتم

برف می آمد...

دانه های سپید عاشقی بر زبانم

مرثیه ی عشق می راند

و ارتش کلمات مغزم هم

تارو پود احساساتم را به تیر می کشید...

آن زمان

اندوهم ماهانه بود

اما

اکنون عادتی دارم بس طولانی...

حسرت وشور بختی در من قل قل میزند...

شاید بهتر باشد

زمانی اجاق بی کسی ام را خاموش کنم

سر بگذارم به سر تنهایی خود

و از وهم بی کسی ام باردار شوم...

لب بگذارم بر لب خاموشی خود

و با حسرت هایم به خواب روم ...

می دانید؟

عشق و عاشقی را

مدت هاست قورت داده ام و جنون

جنون تنها فرزند من است...

راستی؟

اگر روزی از من سراغ پدرش را گرفت

به او چه بگویم؟

یادم آمد

یقینا به او خواهم گفت

"پدرش یک قهرمان بود"

آری این بهتر است...


((آیناز کیانی))



برچسب‌ها:

تاريخ : یکشنبه 11 بهمن 1394 | 19:02 | نویسنده : yekmard | ارسال نظر(0)

لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید



  • ساح